Byliny

    rudbekia      Byliny to rośliny wieloletnie, zimujące w gruncie, których część nadziemna na zimę zamiera. Zdarzają się od tej reguły również wyjątki.

Za co kochamy byliny? Za piękne barwy, zapach, zmienność sezonową. Za to, że zawsze wokół nich coś się dzieje: coś lata, coś brzęczy, więc i my musimy się nachylić, sprawdzić – a może coś nas zaskoczy?

Podkategorie

  • Astry

    Astry krzaczaste to byliny królujące późnym latem i jesienią. Wiosną tworzą niskie kępy ciemnozielonych liści wyrastających z kłączy. Latem wypuszczają wyższe, gęsto ulistnione, sztywne pędy zakończone pąkami kwiatowymi. Koszyczki kwiatowe złożone są z kwiatów języczkowych (w zależności od odmiany w kolorach: białym, różowym, fioletowym, niebieskim lub czerwonym) otaczających żółte kwiaty rurkowe. Kwitną od września do przymrozków tworząc kolorowe kobierce oblegane przez owady. Dla pszczół są cennym pożytkiem. Rośliny na słoneczne miejsca, na gleby przepuszczalne, lekkie.

  • Bodziszki

    Bodziszki (z łac. Geranium) spotykamy na łąkach, przy drogach, przy zbiornikach wodnych. Tworzą niewysokie, delikatne, luźne kępy. Liście zielone, powcinane, jesienią przebarwiają się na czerwono. Kwitną w czerwcu i lipcu. Większość lubi stanowisko półcieniste, a niektóre gatunki nawet słoneczne. Wymagania glebowe przeciętne, lubią wilgotne i przepuszczalne podłoże.

  • Dzwonki

    Dzwonki (z łac. Campanula) to byliny o wdzięcznym wyglądzie, często spotykane we florze Polski. W górach rosną gatunki zadarniające, o krótkich łodyżkach, a na nizinach znacznie wyższe i okazałe. Kwiaty zwykle typowo dzwonkowate lub bardziej otwarte, przypominające gwiazdeczki, wyrastające pojedynczo lub zebrane w kwiatostanach. Kolory kwiatów fioletowe, niebieskie, różowe lub białe. Dzwonki lubią lekką, przepuszczalną, zasadową  glebę  i słoneczne stanowiska. Niskie odmiany sadzimy w ogrodach skalnych, na murkach, przy ścieżkach, w donicach, a wysokie na rabaty bylinowe (nadają się na kwiat cięty).

  • Floksy

    Floksy wiechowate - kwiaty lata, kuszące barwą i zapachem. W lipcu, na szczytach pędów ukazują się półkuliste kwiatostany. Pojedyncze kwiaty, w zależności od odmiany mają kolory od białego przez różowy po intensywnie czerwony, niebieski czy fioletowy. Bywają też kwiaty wielobarwne. Dawne odmiany rosną zwykle wysoko tj. do 100 cm i mają tendencję do wylegania. Najnowsze odmiany uzyskane w drodze hodowli charakteryzują się lepszymi cechami tzn. są bardziej zwarte, krępe, dłużej i obficiej kwitną i są bardziej odporne na choroby. Dobrze rosną na stanowiskach słonecznych lub w półcieniu, na glebach żyznych, lekko wilgotnych, tolerują krótkotrwałą suszę. Floksy rozmnażamy przez podział karpy wiosną lub jesienią.

  • Funkie

    Funkie (z łac.Hosta)  należą do rodziny liliowatych. Pochodzą z Japonii i Chin. To bardzo popularne, długowieczne byliny. Ich głównym atutem są liście. Zróżnicowanie odmian jest naprawdę duże. Od miniaturek, wysokości kilku centymetrów do gigantów rosnących do 1 metra, o liściach wąskich, owalnych, serowatych, gładkich, pomarszczonych, delikatnych, skórzastych, jedno lub wielobarwnych. Większość najlepiej rośnie w półcieniu i w pełnym cieniu, zwłaszcza te, które mają delikatną, cienką blaszkę liściową. Dzwonkowate kwiaty w odcieniach fioletu lub białe przez krótki czas dodatkowo zdobią kępy liści. Wszystkie funkie lubią żyzna, wilgotną glebę. Niektóre odmiany są chętnie zjadane przez ślimaki, można się przed tym zabezpieczyć wysypując wokół roślin piasek, żwirek lub popiół.

  • Liliowce

    Liliowce to byliny tworzące kępy złożone z długich, zielonych liści. Ich ozdobą od czerwca do sierpnia są przepiękne kwiaty, mniej lub bardziej egzotyczne, jedno lub wielobarwne. Pąki kwiatowe otwierają się i zamykają  czyli przekwitają w ciągu jednej doby. Mimo to rabaty z liliowcami wyglądają bardzo efektownie. Im starsza roślina tym więcej wypuszcza pędów kwiatostanowych. Na jednym pędzie może być kilkanaście pąków, co ostatecznie daje dziesiątki i setki kwiatów. Wiele odmian po krótkim odpoczynku kontynuuje kwitnienie aż do mrozów, ale już mniej obficie. Wybór odmian jest ogromny. Są wśród nich wysokie byliny, dorastające do 120-150 cm i takie, co osiągają zaledwie 35 cm.

  • Paprocie

    Paprocie należą do klasy Filicinae i skupiają różne gatunki np.: nerecznica, pióropusznik, zanokcica, adiantum, długosz. Rosną w miejscach wilgotnych, w cieniu lub półcieniu np. pod drzewami i krzewami, o ile podłoże jest próchniczne, przepuszczalne i wilgotne. Wysoko rosnące odmiany najładniej wyglądają posadzone w większych grupach na rozległych rabatach bylinowych lub pojedynczo między drzewami w ogrodach naturalistycznych. Nisko rosnące paprocie jak np. języcznik (Asplenium scolopendrium), podrzeń (Blechnum spicant), paprotka (Polypodium vulgare) nadają się do ogrodów skalnych. U większości  odmian  liście zamierają na zimę ale np. języcznik  jest zimozielony. Paprocie rozmnaża się przez wysiew zarodników lub podział starszych egzemplarzy.

  • Piwonie

    Zdecydowana większość odmian piwonii (z łac. Paeonia) należy do bylin, jedynie nieliczne z nich to krzewy (np. Paeonia suffruticosa). Najczęściej w ogrodach spotykamy piwonię chińską, która pochodzi z Chin i Japonii i jest długowieczną byliną, która może rosnąć w jednym miejscu kilkadziesiąt lat. Piwonia zachwyca zarówno pięknym zapachem kwiatów jak i majestatycznym wyglądem. Ostatnio wraca zainteresowanie tymi kwiatami i to nie tylko nowymi odmianami, ale również szukamy tych, które pamiętamy z 'babcinych ogródków'. Piwonie mogą mieć kwiaty w różnych typach tj.: pełny, anemonowy, japoński, pojedynczy. Najlepszym stanowiskiem dla piwonii jest miejsce słoneczne lub półcieniste oraz żyzna, lekko wilgotna gleba. Nawożenie organiczne w połowie sierpnia wpływa bardzo korzystnie na zawiązywanie dużej ilości pąków kwiatowych na przyszły rok. Jesienią, gdy liście zżółkną, obcinamy je 5 cm nad ziemią, co może uchronić roślinę przed chorobami grzybowymi.

  • Rozchodniki

    Rozchodniki należą do rodziny gruboszowatych. Są łatwe w uprawie i odporne na suszę. Pobraną podczas opadów wodę gromadzą w mięsistych tkankach liści i łodyg, żeby wykorzystać ją w okresie suszy. Dobrze rosną na przeciętnych, przepuszczalnych glebach i koniecznie słonecznych miejscach. W Polsce na stanowiskach naturalnych można spotkać kilka gatunków rozchodnika np.: na niżu powszechnie występuje rozchodnik ostry (niski, kwitnący latem w kolorze jaskrawożółtym), a w górach rozchodnik wielki, karpacki, czarniawy, alpejski.

  • Tawułki

    Tawułki (z łac. Astilbe) to rośliny pochodzące z Azji Środkowej i Wschodniej oraz wschodniej części Ameryki Południowej. W drodze krzyżowań uzyskano wiele gatunków mieszańcowych o dużej różnorodności barw kwiatostanów, sile wzrostu i pokroju rośliny. Kwiatostany wzniesione, w kształcie kłosów, w kolorze białym, różowym, fioletowym czerwonym. Po przekwitnięciu tawułki długo pozostają atrakcyjne dzięki intensywnej barwie i ciekawej fakturze liści. Najlepiej rosną na wilgotnych, żyznych glebach, na stanowiskach półcienistych lub słonecznych. W okresie kwitnienia w razie suszy podlewać.

  • Trawy ozdobne

    Trawy ozdobne to przede wszystkim delikatny pokrój, atrakcyjne liście i często puszyste kwiatostany. Trawy zimozielone jak np. kostrzewy, turzyce, potrzebują po zimie trochę czasu żeby odzyskać atrakcyjny wygląd. Możemy je wyczesać i delikatnie przyciąć brzydkie liście. Te gatunki, których liście całkiem zasychają jak np. miskanty, rozplenice, prosa, ścinamy kilka centymetrów nad ziemią w połowie kwietnia, bo i tak późno zaczynają wegetację. Latem i jesienią trawy zachwycają delikatnością, lekkością, barwą liści i kwiatostanów. Niewysokie gatunki ładnie prezentują się na niskich rabatach między bylinami, różami, na wrzosowiskach. Kępy wysokich traw mogą być posadzone oddzielnie, samodzielnie tj. jako soliter lub mogą być tłem dla innych roślin ogrodowych. Odmiany o przewieszających się liściach uroczo wyglądają w pojemnikach. Trawy lubią miejsca ciepłe i słoneczne, glebę raczej przeciętną do żyznej.

  • Żurawki

    Żurawki (z łac. Heuchera) pochodzą z Ameryki Północnej, gdzie występują na stanowiskach leśnych, w miejscach półcienistych lub częściowo zacienionych. Lubią glebę próchniczną, przepuszczalną, umiarkowanie wilgotną. Żurawki należą do rodziny skalnicowatych. Tworzą zwarte kępy barwnych liści, których intensywność wybarwienia zmienia się w trakcie wegetacji. Niezwykła mnogość odmian sprawia, że można przebierać w kolorystyce, kształcie i fakturze liści. Lekkości dodają im kwiatostany, drobne, gęste kwiatuszki na wysokich szypułkach unoszące się ponad liśćmi niczym mgiełka. Żurawki są częściowo zimozielone, ale żeby w dobrej kondycji doczekały wiosny należy w bezśnieżne zimy okryć je gałązkami lub agrowłókniną. Rozmnażanie - przez podział starszych egzemplarzy.

  • Pozostałe byliny

No products available yet

Stay tuned! More products will be shown here as they are added.